به گزارش خبرنگار گروه اقتصادی پایگاه خبری تحلیلی «گلستان ما»؛ منطقه آزاد اینچه‌برون در نزدیکی مرز ترکمنستان و بر سر مسیر ریلی ایران–قزاقستان–چین، اکنون نه‌تنها برای دولت بلکه برای فعالان اقتصادیِ خسته از محدودیت‌های صادرات و واردات، به آخرین امید برای حفظ جریان تجارت و سرمایه‌گذاری بدل شده است.

این منطقه اگر درست مدیریت شود، می‌تواند به دروازه‌ای مطمئن برای عبور از دیوار تحریم‌ها و بازگشت ایران به مسیر مبادلات بین‌المللی تبدیل شود.

در شرایطی که اقتصاد جهانی سایه سنگین جنگ‌های منطقه‌ای، به‌ویژه بحران اوکراین و تغییر مسیرهای تجاری روسیه و چین را تجربه می‌کند و همچنین در بحوبحه جنگ رمضان ودرگیری نظامی در خلیج فارس نقش مناطق مرزی در بازتعریف جریان تجارت از اهمیت بی‌سابقه‌ای برخوردار شده است.

 برای ایران، اینچه‌برون نه تنها یک نقطه جغرافیایی بلکه یک فرصت تاریخی است؛ جایی که می‌تواند حلقه اتصال تهران به بازا‌رهای آسیای مرکزی، چین و حوزه سی.‌ای.‌اس شود.

حسن ملک‌حسینی، مدیرعامل سازمان منطقه آزاد اینچه‌برون، در گفت‌وگو با خبرنگاران از آغاز جریان جدیدی در توسعه زیرساخت‌های این منطقه سخن گفت.

 وی اعلام کرد: پروژه‌های تأمین آب و برق، توسعه شبکه‌های ارتباطی و بهره‌گیری از پساب شهری برای تأمین پایدار منابع، در اولویت اجرای طرح‌های عمرانی قرار دارد.

 ملک‌حسینی گفت: با تکمیل ظرفیت‌های حمل‌ونقل ریلی و جاده‌ای، این مسیر می‌تواند بخشی از زنجیره لجستیکی جدیدی باشد که کالاهای ایرانی را از اینچه‌برون تا مرزهای چین هدایت می‌کند.

وی تأکید کرد:  روند توسعه زیرساخت‌ها با هم‌افزایی دستگاه‌های اجرایی و سرمایه‌گذاری بخش خصوصی با سرعت رو به رشد است.

درهمین زمینه،عبدالله آقاعلیخانی،مدیرکل سازمان بازرسی استان گلستان،نسبت به اجرای غیرکارشناسی طرح‌های توسعه اقتصادی هشدار داد و گفت: تصمیم‌های شتاب‌زده می‌تواند خسارات گذشته را تکرار کند.

 وی افزود: هر طرح عمرانی باید بر پایه اصول فنی و نتیجه‌محور تدوین شود تا از هدررفت منابع جلوگیری گردد.

آقاعلیخانی خواستار ارزیابی فنی ظرفیت‌های ریلی شد و تأکید کرد بدون بررسی علمی هزینه‌ها و زمان انتقال کالا، توسعه اقتصادی اینچه‌برون ناپایدار خواهد بود.

در سوی دیگر میز اقتصاد، امیر یوسفی، رئیس اتاق بازرگانی گرگان، توسعه زیرساخت‌های انرژی، گمرک و راه‌آهن را پیش‌شرط جذب سرمایه‌گذاران خارجی دانست و گفت: ضعف این بخش‌ها مانع اصلی رشد تجارت در منطقه است.

 وی اشاره کرد: علاقه سرمایه‌گذاران داخلی و خارجی به این مرز تجاری در حال افزایش است؛ اما نیاز فوری به تسهیل حمل‌ونقل و ارتباطات میان گمرکی وجود دارد.

یوسفی همچنین از آمادگی اتاق بازرگانی برای همکاری مستقیم با دولت و بخش خصوصی در جهت سرعت‌بخشی به پروژه‌های زیرساختی خبر داد.

کارشناسان اقتصادی بر این باورند که اینچه‌برون می‌تواند همان نقشی را برای ایران ایفا کند که بندر آکتائو برای قزاقستان یا بندر لاجوردی برای ازبکستان ایفا می‌کنند؛ یک مرکز تبادل چندوجهی میان ریلی، جاده‌ای و گمرکی که از مسیر تحریم‌ها عبور می‌کند و کالاهای ایرانی را مستقیماً به بازارهای اوراسیا و شرق می‌رساند.

با شکل‌گیری بحران‌های جدید در مسیرهای جنوبی خزر، این منطقه شمالی ایران حالا اهمیت استراتژیک دوچندانی پیدا کرده است.

اما فعالان اقتصادی منطقه هشدار می‌دهند که تأخیر در تکمیل زیرساخت‌ها و نبود نظام هماهنگ مدیریتی میان سازمان‌های اجرایی، گلوگاه اصلی توسعه اینچه‌برون است.

بسیاری از سرمایه‌گذاران می‌گویند هنوز نگران ثبات تصمیم‌های دولت در حوزه تعرفه و گمرک هستند و نبود تضمین‌های قانونی سرمایه را معطل کرده است.

با آغاز دوران جدید تحولات ژئو‌اقتصادی، منطقه آزاد اینچه‌برون به خط مقدم نبرد اقتصادی ایران بدل شده است؛ نبردی برای حفظ جریان تجارت و جذب سرمایه در جهانی که مسیرهای سنتی مبادله کالا هر روز تغییر می‌کند. کارشناسان می‌گویند این منطقه اگر با نگاه بلندمدت، سرمایه‌گذاری هدفمند و دیپلماسی اقتصادی هوشمند پیش برود، می‌تواند در کمتر از پنج سال به هاب اصلی ارتباطی ایران با چین و کشورهای آسیای مرکزی تبدیل شود.

 بی‌توجهی به ظرفیت اینچه‌برون، در واقع نادیده گرفتن آینده تجارت ایران در اوراسیاست؛ آینده‌ای که اکنون در گذرگاه شمالی ایران در حال شکل‌گیری است.

انتهای خبر/