به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «گلستان ما»، در نیمه اول ماه خرداد، طبیعت گلستان شاهد آغاز یکی از زیباترین و در عین حال ارزشمندترین چرخه‌های تولیدی است؛ فصل برداشت پیله‌تر کرم ابریشم، جوشاندن و آغاز فرآیند نخ‌کشی. این دوران، تنها یک فصل برداشت کشاورزی نیست، بلکه آغاز یک زنجیره ارزش است که از دل پیله‌های کوچک، الیافی گران‌بها برای صنایع پوشاک، پزشکی و هنرهای دستی جهان پدید می‌آید.

ابریشم به عنوان یکی از باارزش‌ترین الیاف طبیعی دنیا، جایگاهی استراتژیک در اقتصاد جهانی دارد. در حالی که کشورهایی همچون چین، هند و ازبکستان با حجم تولید عظیم، پیشگام این صنعت هستند، ایران با دارا بودن رتبه هشتم تولید نخ ابریشم در جهان، پتانسیل‌های بی‌بی‌نظیری برای توسعه دارد.

در این میان، استان گلستان به عنوان یکی از استان‌های پیشرو در صنعت «نوغانداری» (پرورش کرم ابریشم)، نقشی کلیدی در تامین این الیاف ایفا می‌کند.

اما در قلب این صنعت، شهر رامیان می‌درخشد. رامیان که به عنوان «شهر ابریشم» شناخته می‌شود، شهری است که تاریخ هنر در آن با تار و پود ابریشم گره خورده است.

آنچه رامیان را از سایر مناطق متمایز می‌کند، نقش محوری و قهرمانانه بانوان هنرمند این شهر است. این زنان با مهارتی که نسل به نسل از گذشتگان خود آموخته‌اند، جان دوباره‌ای به این صنعت می‌بخشند.

امروزه ۷۰ درصد از پیله‌های تولید شده در رامیان، به صورت سنتی و با دقت فراوان نخ‌کشی می‌شوند؛ فرآیندی که پس از مراحل رنگرزی، ریسندگی و چله‌کشی، به منسوجات ارزشمندی نظیر شال، روسری، چادرشب و حتی قالی‌های ابریشمی تبدیل می‌گردد.

باید تاکید کرد که تمرکز بر توسعه «زنجیره ارزش ابریشم» از مرحله پیله تا تولید پارچه نهایی، تنها یک هدف هنری نیست، بلکه یک ضرورت اقتصادی است. گسترش این زنجیره، مستقیماً به معنای افزایش اشتغال، ارتقای سطح درآمد خانواده‌ها و حفظ هویت فرهنگی منطقه است.

ما باید با حمایت از این صنایع کوچک و سنتی و تبدیل کردن آن‌ها به واحدهای تولیدی مدرن، نه تنها میراث نیاکان خود را حفظ کنیم، بلکه رامیان را به قطب اصلی تولید محصولات ابریشمی در کشور تبدیل نماییم. حفظ هنر بانوان رامیان، حفظ یک گنجینه ملی است که باید با تمام توان از آن حمایت کرد.